Pouco tempo para comer, menos para cociñar; así, como vou escribir sobre comida?
Deixo isto ata que poida volver a desfrutar da cociña. Probabelmente sexa noutro lugar…
Abur.
Comenzamos con zume de laranxas da finca dos pais de María; todo un luxo. Acompañámolo cunhas torradas con confitura de xenxibre, unha cousa que descubrín hai 6 anos nun paquete que me enviaron uns amigos de EE.UU. e ao que agora estou enganchado.
Un día con tan bo comenzo tiña que seguir por ese camiño.
Puxemos rumbo á Praza de España, buscando restaurantes chineses con chineses na barra, na cociña e nas mesas, e evitando arroces tres delicias e polos agridoces. É unha boa zona onde atopar cociña chinesa para chineses.
Metímonos nun que nos recomendaron nunha perruquería. Ademáis dos típicos tallaríns (iso si, sen prebe xelatinoso e glutamático) e as empanadillas con vinagre marrón de arroz, probamos unha choupa con apio e xenxibre tan sinxela e rica que non paro de preguntarme como saberá cunha choupa de verdade. Queda apuntada para unha proba na Costa da Morte.
14:30, norte de Madrid. Poucos sitios onde poder xantar. Ao final a preguiza lévanos a un centro comercial onde pensamos que vai haber variedade: italianos, estadounidenses, arrocerías, taperías, hamburgueserías…
Ao final decidímonos por unhas salchichas con chucrut e unha ensalada de pataca e pepinillos. "Polo menos poñerán unha boa selección de mostardas alemanas", pensei. Pois non, era unha moi cutre, como o chucrut, as salchicas e a ensalada.
Hoxe xurei que nunca máis voltaría comer nun centro comercial especializado en "comidas do mundo".
Como é posible que o pemento de Padrón non teña entrada na Galipedia?
Sempre gostei do queixo. Unha das miñas lembranzas dos sabores da infancia é a dos bocadillos de queixo castelán que ningún compañeiro de clase me pedía.
Onte puiden ver por primeira vez o capítulo da serie Quesos del mundo, en Canal Viajar. Ademáis trataba sobre Irlanda, país onde pasei 6 meses e non probei mais que o cheddar.
O locutor do programa comenta que o aire cargado de humidade, que favorece a formación do balor, e a magnífica calidade dos pastos crean condicións moi boas para a fabricación de queixos.
Eu, sinceiramente, pensei que Irlanda sería algo así como o noso país, cun par bos queixos e pouco máis. Pode que así fora tradicionalmente, pero unha nova xeración de queixerías innovou de tal xeito que agora teñen calidade e variedade; tanta como para merecer un programa enteiro dunha seria adicada aos queixos.
Coa situación actual do sector leiteiro, pregúntome a que esperamos para botarnos a andar. No agro galego viviriase mellor e o resto teriamos máis variedade para escoller. Para cando o primeiro queixo azul galego?
A miña irmá pregunta onde teño a miña máquina de facer pasta. Non sei, probablemente nunha caixa, enterrada debaixo de moitas outras caixas en Alhaurín el Grande (a vila de Tejero, para máis referencias).
A pregunta viña a que Jose Andrés estaba preparando tortellini ou ravioli.Cando baixei a botar unha ollada atopeime co "Continuará...". Como? que non me vai dicir hoxe como sigue co prato?? mal, moi mal. Pero de que clase de cociñeiro estamos a falar que nos deixa a medio comer? pareceume como ir comer a casa dun amigo e que cando chega o segundo prato dinos amablemente que voltemos ao día seguinte.
Esta é a forma que ten de fidelizar audiencia?
Que mellor ocasión para preparar este mítico prato vasco que o 75º aniversario da II República, aquela que case nos recoñece como nación (ou algo parecido).
Algúns dín que o congro so sirve para facer caldos, que ten moita espiña e so podemos aproveitar a zona perto da cabeza.
O venres é a Festa do Congro en Muxía. Na vila teñén o derradeiro secadoiro do peixe que queda no país. Disque o mandan todo para Catalunya... habería que seguirlles a pista para asegurarnos de que non estamos a perder algo que paga a pena coñecer.
Por se acaso, alí estaremos o venres. E de paso, unha visita á viñoteca de Lorena a escoitar boa música en vivo.
